میدونم هستی...میبینی...همیشه...

ایمان دارم...

تو رحمانی...رحیمی...

حتما کمکم میکنی...میدونم...

پس...دیگه گریه نمیکنم...دعا میکنم...

خواب ديدم .در خواب با خدا گفتگويي داشتم .
 
خدا گفت :

پس مي خواهي با من گفتگو کني؟

گفتم اگر وقت داشته باشيد.

خدا لبخند زد.
 
وقت من ابدي است.

چه سوالاتي در ذهن داري که مي خواهي از من بپرسي؟

چه چيز بيش از همه شما را در مورد انسان متعجب مي کند؟

خدا پاسخ داد:

اين که آنها از بودن در دوران کودکي ملول مي شوند،

عجله دارند زودتر بزرگ شوند و بعد،

حسرت دوران کودکي را مي خورند.

اينکه سلامتشان را صرف به دست آوردن پول مي کنند ،
 
و بعد

پولشان را خرج حفظ سلامتي مي کنند.

اينکه با نگراني نسبت به آينده
 
، زمان حال را فراموش مي کنند.
 
آنچنان که ديگر نه در حال زندگي مي کنند ،

نه در آينده

اين که چنان زندگي مي کنند که گويي ، نخواهند مرد.

وآنچنان مي ميرند که گويي هرگز نبوده اند.

خداوند دستهاي مرا در دست گرفت

و مدتي هر دو ساکت مانديم.

بعد پرسيدم
 
به عنوان خالق انسانها 

مي خواهيد آنها چه درسهايي از زندگي را ياد بگيرند ؟

خداوند با لبخند پاسخ داد :

ياد بگيرند که نمي توان ديگران را مجبور به دوست داشتن خود
كرد

اما مي توان محبوب ديگران شد.
 
ياد بگيرند که خوب نيست خود را با ديگران مقايسه کنند

ياد بگيرند که ثروتمند کسي نيست که دارايي بيشتري دارد.

بلکه کسي است که نياز کمتري دارد.

ياد بگيرند که ظرف چند ثانيه مي توانيم زخمي عميق، در دل
کساني که دوستشان داريم ايجاد کنيم،

, ولي سالها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التيام يابد.

با بخشيدن بخشش ياد بگيرند.

ياد بگيرند کساني هستند که آنها را عميقا دوست دارند.
 
اما بلد نيستند احساسشان را ابراز کنند يا نشان دهند.

ياد بگيرند که مي شود دو نفر به يک موضوع واحد نگاه کنند،

اما آن را متفاوت ببينند.

ياد بگيرند که هميشه کافي نيست ديگران آنها را ببخشند.

بلکه خودشان هم بايد خود را ببخشند.

و ياد بگيرند که من اينجا هستم
 
هميشه

طریقه درس خواندن در دانشگاه های ایران

يک نفر

يک جايی

تمام روياهاش لبخند توست

و زمانی که به تو فکر می کنه

احساس ميکنه که زندگی واقعا با ارزشه

پس هر گاه احساس تنهايی کردی

اين حقيقت رو به خاطرداشته باش

يک نفر

يک جايی

در حال فکر کردن به توست ...